Na specjalne życzenie Darianny będzie o Buffy i goldenach.
Przede wszystkim, to zastanawiałam się nad rasą, chciałam mieć dużego miśka, więc pod uwagę brałam goldena, nowofundlanda,labradora i berneńczyka (berneński pies pasterski). Padło na goldena, bo mi się najbardziej podobał i były szczeniaki do wzięcia.
I od razu pierwsza rada - nigdy nie kupujcie psa na targu, w supermarkecie, sklepie ze zwierzętami, choćby nawet miał rodowód. Trzeba wziąć zwierzaka z hodowli zarejestrowanej w Związku Kynologicznym.   A szczególnie dotyczy to zwierząt, które podatne są na choroby, u ras dużych jest to przede wszystkim dysplazja stawu biodrowego. Jeżeli mamy szczeniaka z dobrej hodowli, to wszystkie szczeniaki mają zaświadczenie, że są wolne od chorób genetycznie uwarunkowanych, no i przede wszystkim mamy okazję zobaczyć, jak wygląda matka szczeniąt, jakie miała oceny z wystaw, itd. Poza tym, w takim wypadku mamy możliwość zaobserwowania szczeniaka w jego naturalnym środowisku, z rodzeństwem, podczas biegu do pełnej miski czy też zabawy.
Przed wyborem szczeniaka przeczytałam kilka opracowań, w których autorzy podają, że najlepiej jest wybierać pierwsze lub drugie szczenię z miotu, bo ono jest zawsze najsilniejsze, najbardziej odporne, ma najsilniejszą psychikę. Mając w głowie te porady pojechałam do hodowli, gdzie były akurat 4 szczeniaczki 8 tygodniowe, jeden piesek i trzy suczki. Podczas karmienia jedna z suczek pierwsza dopadła do miski, najadła się i dopiero potem mogły jeść pozostałe. Podczas zabawy to ona wybierała sobie zabawkę, a jeżeli bawił się nią akurat braciszek, to go ugryzła w ucho i ogon i zabawka była już jej. Wielkością dorównywała bratu i była znacznie większa od swoich sióstr. Miała uroczy pyszczek i chętnie dawała się brać na ręce, więc to ją wybraliśmy.
I tak do naszego domu zawitał Potwór.
Goldeny są rasą psów łatwych do przyuczenia, szybko pojmujących polecenia i starających się sprawić właścicielom przyjemność. Jeden na 50,000 goldenów ma charakter dominujący. I właśnie taki ma Buffy. Teraz wydoroślała, ma już 4 i pół roku, ale jak była szczeniakiem, była często nie do zniesienia.
Zacznijmy od jedzenia. Bunia była przyzwyczajona do podawanej 3 razy dziennie karmy Royal, raz samej, raz z chudym twarożkiem i raz z gotowanym mięskiem kurczaczka/wołowinką. Już w pierwszych dniach przekonała nas, że twarożek absolutnie musi być tłusty lub półtłusty oraz że wołowinkę możemy zjeść sobie sami, a dla niej kurczaczek, i to bez flaczków. Od tamtej pory jest karmiona 3 razy dziennie, chociaż suchą karmę dostaje teraz tylko na kolację, a tak to ryżyk lub kaszkę z gotowanymi warzywami. Uwielbia warzywa i owoce, a największym przysmakiem są obierki z jabłka i stary chleb. Hodowcy, od których kupiliśmy Bunię ostrzegali nas, że jeżeli zmienia się goldenowi dietę, należy robić to stopniowo, zmieniając proporcje po 5% dziennie, bo inaczej może wystąpić biegunka. Buffy ma żołądek jak struś, miała biegunkę dwa razy, raz bo zjadła własną kupkę, a drugi raz bo się najadła niedojrzałych śliwek w ogródku. Jedzenie podawane jest o ściśle określonych porach: śniadanie 6-6.30, obiad 13.00, a kolacja 19.00. I jak mówię, że o trzynastej, to punkt o trzynastej, bo minutę po przyjdzie do ciebie i zacznie cię oszczekiwać tak długo, póki nie dostanie papu. Podejrzewam w domu, że zna się na zegarze na kuchence mikrofalowej w kuchni, bo jak pokazuje on 18.58 to jest cicho, a jak przeskakuje na 19tą, to zaczyna się darcie pyska. Cierpliwość w sprawach związanych z jedzeniem nie jest mocną stroną Buffy. Do pięciu minut po posiłku należy pieska wypuścić do ogrodu na kupeczkę. Oprócz swoich trzech posiłków Bunia zjada jeszcze czwarty, z tego co uda się jej wyżebrać od nas. Smętne spojrzenie oczu jak u kota ze Shreka, mówiące "ty się tu objadasz, a ja nie jadłam od miesiąca", a od czasu do czasu stuknięcie łapą w kolano, czy też położenie łba na nodze/stole/oparciu fotela, powodują, że nie sposób się jej oprzeć. Właściciele ostrzegali nas, że goldeny lubią jeść i nigdy nie chodzą głodne. Fakt, są one świetne w wymuszaniu okupu. Bunia potrafi nawet wymusić kawałek chlebka za samo wyjście na pole, a drugi za to, że po 10 minutach da się zwabić z powrotem.
Jedyne, z czym się nam upiekło, to jej przysmaki. Jej mama dla odmiany preferowała wołowego tatara, bez pieprzu, tylko z solą, takiego już rozbełtanego z jajeczkiem. Jak długo go nie dostawała, to się obrażała na właścicieli.

Małe goldeny wszystko chcą zbadać organoleptycznie, a przy tym wykazują daleko posunięte zdolności do znajdowania sobie zabawek. Typowe zabawki dla szczeniaczka typu piłeczka, ringo, pluszaki, czy też sznur do ciągnięcia ulegają anihilacji po paru dniach, no ewentualnie po tygodniu. Najlepsza zabawa polega na rozerwaniu zabawki i sprawdzeniu, co jest w środku. Wszelkie zabawki piszczące przestają piszczeć po kilku godzinach, natomiast czasem zaczyna piszczeć pies, jeśli połknie tę piszczałkę ze środka. Goldeny są bardzo ciekawskie, wpychają nos w każdy zakamarek, ściągają przedmioty z wysokości nawet 1,5 metra. Podczas spaceru potrafią przynieść do domu cały pysk pełen skarbów w postaci kamieni, orzechów, liści, patyczków, bilonu. Najprostszą metodą sprawdzenia, co szczeniak ma w pysku, jest rzucenie mu czegoś jadalnego, wtedy w ułamku sekundy opróżnia pyszczek. Jeżeli masz w domu firanki/zasłony do ziemi, będą one ogryzione. Obrus na stole - ściągnięty z wszystkim, co na nim stało. Ozdobny wazon na podłodze - piesek może nie zdążyć przed nim wyhamować. W ciągu pierwszych sześciu miesięcy u nas Buffy zjadła mi cztery pary kapci. I mówię to dosłownie - ZJADŁA po małym kawałku, kapcie zakopiańskie, więc ze skóry i futra, podeszwa gumowa, zostały pożarte. Ulubioną zabawą małego szczeniaka było polowanie. Najczęściej na nogi. Wyskakiwała zza rogu, gryzła w palec albo piętę i uciekała. Najchętniej jednak wgryzała się w nogawkę spodni i pozwalała się przesuwać po podłodze. Chodzenie z 15-20 kilowym szczeniakiem uczepionym spodni stanowi męczące ćwiczenie fizyczne.
A propos ćwiczeń fizycznych - młode goldeny nie powinny chodzić po schodach, bo może się to skończyć uszkodzeniem stawu biodrowego. Tak więc pieska na rączki i po schodach, tak mniej więcej do 6-8 miesiąca, im dłużej tym lepiej. Kiedy pies osiąga wagę 25 kg staje się, jakby to określić, mało poręczny do noszenia i trzeba znaleźć do tego silnego chłopa.
Raz - dwa razy w tygodniu należy też wyczyścić psu uszy, albo używając specjalnego patyczka higienicznego, albo owijając sobie palec watą. Goldeny są podatne na infekcje uszu, Buni udało się kiedyś wyhodować w uszach drożdżaka i gronkowca. Od tamtej pory mamy zawsze pod ręką krople antybiotykowe.
Oprócz infekcji uszu, u goldenów częste są też uczulenia. Buffy ma jakieś, ale jeszcze nie robiliśmy jej testów, na razie jest na encortonie. Objawem uczuleń jest u niej świąd okolic pyska i drapanie się.
Wracając do chwytania do pyska absolutnie wszystkiego - w pokojach należy poukrywać wszystkie kable, bo je się fajnie przegryza, a ty potem zastanawiasz się godzinami, jak to możliwe, że psa prąd nie poraził po przegryzieniu sznura od lampy. Z rzeczy niebezpiecznych dla szczeniaków w przypadku połknięcia najgorsze są dwie - folia i sznurek/linka/żyłka wędkarska/mocna nić. Zatkany żołądek i jelita murowane, a jak linka poplącze jelita i je potnie - to nawet szybka operacja może nie pomóc. Bunia znalazła gdzieś w ogródku kawałek sznurka i dwa kawałki twardego plastiku, jedynie operacja dosłownie w ostatniej chwili pomogła, choć sami weterynarze dawali jej 40% szans na przeżycie.
Goldeny są bardzo odporne na ból, dlatego trzeba uważać, bo one nie zaczynają piszczeć i kwiczeć, jak im się na ogon czy łapę nadepnie, albo rozwalą sobie łapę do krwi czymś ostrym. Buffy zasnęła nawet podczas zdejmowania szwów, czym zadziwiła wszystkich w klinice weterynaryjnej.
Goldeny nie są też psami stróżującymi, choć zdarzają się takie, które mają silnie rozwinięte poczucie własności i jeżeli tylko pojawi się ktoś  na ulicy, albo przyjdzie listonosz, czy też nie daj Boże do sąsiada przyjadą szwagier ze szwagierką, następuje seria warknięć i głośne szczekanie basem, tak długo, aż intruz się oddali.

CD jutro.